Binnenste celmassa
De oorsprong van leven

  • 120x80

Het embryo vormt een grotendeels hol bolletje van omstreeks 120-150 cellen, de blastocyst, met een verdikking van de schil op een bepaalde plek. Deze verdikking wordt wel de “inner cell mass” genoemd, de cellen waaruit de eigenlijke embryo's zullen vormen. Die cellen hebben dus in principe het vermogen uit te groeien tot een van de 200 verschillende weefsels waaruit het volwassen menselijk lichaam bestaat. Op dit moment worden ze “pluripotent” genoemd.

In het voortplantingsproces tussen het bestaan van twee menselijke individuen en het ontstaan van een (of meer dan een) menselijk individu is er een proces, waarin we eerst nog twee entiteiten kunnen onderscheiden (de ei- en de zaadcel) en daarna voor eventjes één (de zygote). Maar net zo min als de twee entiteiten identiek zijn met de voorafgaande, is die ene entiteit niet identiek met de latere. Het is een nog ongedifferentieerd geheel, tohoe wabohoe, waaruit zich later een of meer individuen, alsmede de zwangerschapsondersteunende weefsels zullen ontwikkelen. Het is dus eenvoudig een misverstand, terug te kijken naar de conceptie, en te zeggen: "dat was ik". De vraag wanneer het menselijk leven begint (en eindigt) is waarschijnlijk niet exact te beantwoorden. Zeker is echter dat het niet begint bij de conceptie.

Woestheid en Ledigheid (Genesis 1:2): “Tohoe Wabohoe”, Een onbewoonde niet geordende situatie: De ongevormde materie.  Zonder vorm, ordening en structuur. De kerngedachte in een vernieuwd concept van de scheppingsleer is, dat allerlei door God geschapen krachten die op zichzelf genomen verwoestend kunnen zijn voor het leven op aarde, door God als basis gaan dienen of dienstbaar worden gemaakt aan een leefbare aarde. Denk aan de duisternis die de grenzen van de nacht niet mag overschrijden en zo mensen gelegenheid biedt om tot rust te komen. Verschillende aspecten van de natuurlijke orde zijn zo fijn op elkaar afgestemd dat daardoor leven op aarde mogelijk is, zoals de aarde en de maan dat zijn.